در سال 1625، یوهان رودولف گلابر سولفات سدیم را در چشمهای در اتریش کشف کرد، از این رو شکل هیدراته آن را نمک گلوبر نامیدند. وی به دلیل خواص دارویی آن را sal mirabilis (نمک معجزه آسا) نامید. تا اوایل قرن بیستم، این کریستال به عنوان یک ملین عمومی استفاده می شد.
در سطوح رژیم غذایی، دفع عمدتاً از طریق ادرار انجام می شود. سولفات در تمام سلول های سوماتیک وجود دارد و بیشترین غلظت آن در بافت همبند، استخوان و غضروف است. سولفات در چندین مسیر متابولیک مهم از جمله مشارکت در فرآیندهای سم زدایی نقش دارد.
